Przejdź do głównej zawartości

Polecane

Wojna na wyniszczenie. Recenzja Warhammer 40,000: Gladius – Relics of War

Gladius Prime to świat rolniczy (Agri-World) na dalekich rubieżach Imperium Ludzkości, leżący w Ultima Segmentum tuż obok niszczycielskich burz Osnowy. Powierzchnia planety stanowi mozaikę niebezpiecznych stref – od gęstych lasów i stepów porośniętych endemiczną florą trawiącą pancerze, po wulkaniczne pasma poprzecinane wstęgami bazaltowej lawy i megalitycznymi ruinami z czarnego obsydianu. To tutaj zakon Adeptus Mechanicus prowadził wieloletnie wykopaliska archeotechnologiczne na zlecenie Inkwizycji oraz lokalnych gubernatorów. Dziś Gladius to punkt zapalny o krytycznym znaczeniu strategicznym: arena bezwzględnej wojny totalnej, o kontrolę nad którą ścierają się najgroźniejsze potęgi galaktyki.

Piekielna polityka Solium Infernum


 

22 lutego 2024 roku światło dzienne ujrzała gra Solium Infernum. Tytuł ten jest tworem studia League of Geeks. Producenci mają już w swoim portfolio tytuł ,który odniósł spory sukces na platformie Steam, a niebawem ma się  pojawić wersją planszowa. Mowa tu o grze Armello.Obserwując studio League of Geeks  i grając w nowy produkt tego wydawcy simę sądzić że firma ta projektuje niesamowite cyfrowe planszówki na wysokim poziomie.




Zatem czym jest Solium Infernum. Czytając opis na platformie Steam dowiemy się ze jest to polityczno – strategiczna gra turowa. W której to musimy się zmierzyć nie tylko z oponentami ale również z piekielną biurokracją. Mechaniki gry jakie zostały tu stworzone zmuszają nas graczy do lawirowania decyzjami. Od konsekwencji których nie uciekniemy. Każda decyzja ma trwałe konsekwencję. System gry jest asynchroniczny przez co musimy również odgadywać plany przeciwników aby je skutecznie niweczyć. Mnogość decyzji i kierunków rozwoju jest naprawdę ogromny.

Rozgrywka

Rozgrywkę toczymy na mapie podzielonej na hexy. Na której występują różne  tak zwane dominia. Dominia takie możemy przejmować we własne posiadanie. Dają nam różne bonusy pomagające nam w zdobyciu tronu piekielnego. Same mapy ku mojemu zdziwienie nie są duże. Początkowo sądziłem, że to żart ze są takie małe.  Jednak po kilku rozgrywkach okazały się wystarczające, a opanowanie i utrzymanie obszarów wcale nie jest takie proste jak mi się na początku wydawało. Ponadto okazało się, że ekspansja terytorialna nie jest tu głównym motorem rozgrywki.

  Możemy grać jako jeden z ośmiu arcydiabłów. Widać że twórcy bardzo przyłożyli się do ich wykreowania. Każdy z nich posada unikatowe moce, które mogą być wzmocnione bardzo dobrymi relikwiami dającymi  pewną przewagę w pewnych aspektach gry. Jako władcy mamy do dyspozycji własny bastion. Możemy przywoływać legiony oraz czempionów.


W aspekcie wojskowym zarządzamy legionami, któe to możemy wzmacniać artefaktami, obdarzać ich mocami manuskryptu lub przydzielać do nich czempionów.  Każdy legion z bitwy na bitwę zyskuje doświadczenie bojowe. Podobnie sytuacja ma się z czempionami. Dowódcy nie tylko mogą wzmacniać legiony, również dominia. W naszym imieniu mogą bronić na arenie naszego prestiżu w indywidualnych pojedynkach. Dysponują często specjalnymi umiejętnościami, które potrafią zmienić bieg wydarzeń. 

Solium Infernum - Relikwie Arcydiabłów

Kręgosłupem gry jest właściwie system dyplomacji, w którym nie ma dobrych decyzji. Mamy tu szeroki wachlarz możliwości. Możemy, żądać zasobów od przeciwnika, znieważać go, ogłaszać waśnie czy wysyłać emisariuszy. Przeciwnicy w każdym przypadku mogą schylić głowę i godzić się z nami przez co tracą prestiż w oczach konklawe lub przeciwnie zarządzić wendety (która wymaga spełnienia pewnych warunków) i najechać nasze włości. Jeśli doprowadzimy do niespełnienia warunków wendety zyskamy prestiż w oczach konklawe a nasz przeciwnik straci. W przeciwnym wypadku to my jesteśmy przegrani w tej waśni. Ostatecznie można wyzwać przeciwnika na pojedynek czempionów. Jakich decyzji nie podejmiemy mogą one albo przybliżyć nas do korony piekieł albo nas srogo oddalić.

Solium Infernum - Piekielny krajobraz

Ponadto w grze możemy wzmacniać atrybuty naszych arcydiabłów. Do dyspozycji mamy ich aż pięć. Gniew, Postęp, Proroctwo, Zniszczenie, Charyzma. W kierunku której mocy pójdziemy to już zależy od nas, każdy nowo zdobyty poziom zwiększa wachlarz możliwości bojowych, dyplomatycznych oraz rytualnych.

Właśnie nie wspomniałem jeszcze o rytuałach są to potężne magiczne zaklęcia, dzięki którym możemy psuć szyki przeciwnikowi. Możliwości wyboru strategii jest naprawdę ogromna. Możemy stać się potężnym czarnoksiężnikem, gniewnym podżegaczem lub waleczny księciem piekieł idącym po zgliszczach przeciwnika. Trzymając się zasady że, cel uświęca środki, plus mądre wykorzystywanie wydarzeń, rytuałów, podstępu w dyplomacji, intryg. Do tego specjalizując się w swoim stylu gry dzięki drzewkom mocy, które odblokowują mroczne moce. Możemy nie dość, że zdobyć koronę piekielną to jeszcze zszargać nerwy innym graczom.

Solium Infernum - Wydarzenia globalne

Wisienkami na torcie są:

Oprawa audio wizualna gry jest przepiękna. Nie mogę w tym aspekcie wypowiedzieć się negatywnie.

Możliwość rozgrywki wieloosobowej w stylu PBEM w trybie asynchronicznym, charakteryzującym się tym, że decyzje wszystkich graczy rozpatrywane są w tym samy czasie. Co jak wspomniałem zmusza nas do planowania i analizowania zamiarów przeciwnika. Sama rozgrywka może trwać wiele tygodni, dni lub może być rozgrywana w trybie ekspresowym i zakończyć po 15- 20 min. (szybie rozgrywki są jeszcze trudniejsze bo naszym wrogiem jest również czas)

Możliwość gry w naszym ojczystym języku.

Solium Infernum - Bitwa o dominium


Podsumowanie.

Gra Solium Infernum stanowczo jest nietuzinkowa. Projektanci tej gry przy tworzeniu jej inspirowali się epickim  poematem Miltona pt. „Raj utracony” oraz kultową klasyką - grą Vica Davisa o tym samym tytułem, która swego czasu była okrzyknięta arcydziełem gier strategicznych.(osobiście tytuł ten umknął mi i nie miałem okazji w niego zagrać).  Decydując  się na tę grę, wszelkie doświadczenia strategiczne jakie posiadacie z innych gier możecie wyrzucić do kosza. Tu nic wam się nie przyda.

Po mimo, że gra umożliwia nam rozgrywkę solo przeciwko SI to stanowczo zalecam rozgrywki wieloosobowe (max 6 graczy) , które są znacznie bardzie ekscytujące. Jednak przestrzegam grając ze znajomymi można ich utracić na zawsze. Czy warto wydać trybut w wysokości  180 polskich złotych na ten tytuł. Stanowczo stwierdzam tak. Mnie gra pochłonęła na dobre nie wiem kiedy nabiłem ponad 10 godzin i ciągle mi mało, ciągle mam głód zdobywania piekielnego tronu. 

Solium Infernum - Podsumowanie rozgrywki

LINKI

Komentarze

Popularne posty

Moje zdjęcie
Mad Guard
Witajcie na moim skromnym blogu poświęconym grom strategicznym, taktycznym oraz tym z zakresu zarządzania i optymalizacji. Tematyką wargames interesuję się od najmłodszych lat. Wszystko zaczęło się od zabaw z figurkami żołnierzy, które szturmowały fort zbudowany z poduszek na kanapie. Z biegiem lat sięgnąłem po gry planszowe wydawnictwa Dragon – klasyki takie jak Kreta, Grunwald czy Ardeny. W połowie lat 90. w moim domu pojawił się komputer – był to przełom. Gry planszowe zaczęły ustępować miejsca cyfrowym tytułom, a komputer stał się moim nowym towarzyszem rozgrywek (choć sentyment do planszówek pozostał). W mojej kolekcji pojawiły się takie klasyki jak Harpoon Classic, Harpoon 2, Panzer General, West Front, East Front oraz mnóstwo popularnych RTS-ów. Poza grami interesuję się również militariami, szczególnie współczesnym uzbrojeniem. Fascynują mnie także zagadnienia techniczne z pogranicza elektryki, automatyki, mechaniki, a także zarządzania oraz optymalizacji. Równolegle z grami wargames interesuję się grami typu Tycoon – zabawą w szeroko pojęte zarządzanie i optymalizację zasobów. Od jakiegoś czasu prowadzę hobbystycznie kanał na YouTube.